Homoseksualiteit

Op deze pagina (in aanbouw):

  • Biologische achtergronden
    Ook al zijn er mogelijk biologische factoren die bij kunnen dragen tot een seksuele voorkeur voor een persoon van hetzelfde geslacht, dat geeft nog geen aanleiding te denken dat er een homoseksuele ‘geaardheid’ bestaat. Er zijn immers zoveel fenomenen in het biologisch bestaan die wel causaal verklaard kunnen worden maar daarmee nog niet tot de ‘bio-logica‘ behoren: de ‘logos‘ en ordening, die achter het biologisch bestaan schuil gaan en er haar natuurlijke finaliteit aangeven (in het geval van de seksualiteit: de vruchtbaarheid).
  • Sociaal-psychologische aspecten
    Biologen schatten dat slechts tien procent van het menselijk gedrag biologisch wordt bepaald en 90% ‘nurture‘ is (en geen ‘nature). Dat betekent dat psychosociale factoren in verreweg de hoogste mate bepalen of iemand zie seksueel aangetrokken voelt tot personen van hetzelfde geslacht én aan die gevoelens geven geeft in termen van homoseksuele handelingen. Ook hier geldt dat indien wij psychosociale oorzaken kunnen aantonen voor het ontstaan van deze seksuele voorkeur én het gedrag dat daarop volgt, dat geenszins betekend dat er sprake is van een ‘geaardheid’. DE menswetenschappen geven geen aanleiding te geloven dat homoseksualiteit behoort tot de ‘menselijke natuur’.
  • Filosofische-semantische aspecten
    Wie ‘seksualiteit’ zegt, zegt ‘gescheiden geslachten’. Gebaseerd op de biolgie onderkent de ens dat er binnen een soort (en bij lagere soorten ookbinnen een individu) twee ‘geslachten’ voorkomen die gezamenlijk de basis vormen van de voortplanting, door de bevruchting doro ‘mannelijke’ voortplanintgscellen (‘zaad’) van ‘vrouwelijke’ voortplantingscellen (‘eitjes’). Qua taalgebruik is er dus eentegenspraak tegen de term ‘homoseksualiteit’: de menselijke seksualiteit wordt gedefinieerd door de complementariteit van verschillende geslahcten, terwijm het voorvoegsel ‘homo-‘ duidt op ‘hetzlfde’ geslact. IN dien zin is er bij ‘homoselsualteit’ of gee sprake van sesualiteit (en is maar ééngeslact bij betrokken) of gee sprake vna ‘homo-‘ omdat er bij selssuaiteit steedstwee geslachtenbetrokken zijn. De term homoseksualiteit beschouwen wij dus als een ‘contradictio in terminis’, een “tegenspraak in termen” of een verbinding tussen woorden waaruit al direct kan worden afgeleid dat zoiets onmogelijk is. Ook de term ‘heteroseksualiteit’ is problematisch: alsof het woord ‘seksualiteit’ nog nood zou hebben aan de verduidelijking dat er hier sprake is van verschillende geslachten . Dat is niet het geval. Wij beschouwen de term heteroseksualiteit dan ook als een ‘pleonasme’: ‘een woordgroep bestaande uit een hoofdwoord en een of meer toegevoegde woorden, die (expliciet) een eigenschap toevoegen die reeds (impliciet) in het hoofdwoord besloten ligt’ (cf. Wikipedia).
  • Theologische aspecten
    Er bestaan geen twijfel over dat de bronnen die tot onze beschikking staan om de zelfopenbaring van God aan de mensheid te kennen en te duiden (de wetenschap van de theologie) geen aanleiding geven om homoseksueel gedrag te ‘rechtvaardigen’. Die bronnen zijn naar de opvatting van de Katholieke Kerk: de Heilige Schift, gelezen binnen he ader van de joods-christelijke, meer specifiek: de katholieke traditie, én de uitspraken van het Leergezag van de kerk, paus e bisschoppen. Noch de Bijbel, noch de katholiek-christelijke traditie hebben lovende woorden voor homoseksueel gedraag. De homoseksuele voorkeur die mensen blijken te kunnen hebben wordt niet as een zonde gezien: daarvan is as sprake als men er naar handelt. De Katholieke Kerk moedigt aan om de oorzaken van die voorkeur te onderzoeken en de personen die het betreft met de grootste delicatesse te benaderen. Zoals alle mensen vraagt de Kerk hen om ‘kuis’ te leven, waaronder ze verstaat dat elke mens, ook de gehuwde, geroepen is de seksualiteit op een juiste manier te integreren in het geheel van zin en haar menselijk bestaan. IN het geval van velen (ongewild celibatairen, religieuzen priesters, bisschoppen) betekent dat ‘geheelonthouding’ van seksuele handelingen; voor mennen en vrouwen die met elkaar een diepere persoonlijke relatie aangaat betekent dat onthouding tot de dag dat men geheel en al voor elkaar gekozen heeft en dat kerkelijk ook heeft doen inzegenen (zo wordt het huwelijk, nadat de echtelieden zich lichamelijk hebben verenigd, tot een ‘sacrament’ een heilig teken van God dat Hem werkelijk tegenwoordig stelt in de wereld) ; en binnen he huwelijk die seksualiteit te beleven als een uitdrukking va de liefde die vooral zelfave is (geven, meer dan nemen), en die in beginsel openstaat voor de gave van het leven (dus de geslachtsdaad nooit moedwillig za ‘steriliseren’). Samenvattend: voor de Katholieke kerk is seksualiteit bij de mens niet alleen een biologische of relationele aangelegenheid, maar ook een ‘goddelijk’. In de eenheid van personen die een man en een vrouw vormen binnen het verbond van het huwelijk, wordt Gods liefde, die ‘van nature’ scheppend is’, zichtbaar en concreet. Man en vrouw worden door hun in liefde beleefde complementariteit en vruchtbaarheid ‘medescheppers van God’. Dat is zo’n kostbare gedragsrealiteit, dat de Kerk het niet alleen onverstandig vindt om daar van af te wijken: ze vindt het zelfs gevaarlijk in termen van de eeuwige bestemming van degene die dat wél doen, ook al wordt dat weer gecompenseerd door de verminderde aanrekenbaarheid voorpersonen die weliswaar moreel ‘verkeerde’ daden stellen maar dat met de beste intenties doen en in een cultyur opgroeien die daar geheel anders over denkt (verzachtende omstandigheden).

Vooruitlopend op verdere inhoud van deze pagina enkele officiële teksten van wat de Katholieke Kerk over dit onderwerp zegt.

Een overzicht van enkele documenten waarin het standpunt van de Katholieke Kerk aangaande homoseksualiteit wordt weergegeven is te vinden op rkdocumenten.nl.

Laatste update: 23 april 2021